ภาษาบาลีและสันสกฤตในอักษรไทย อ่านออกเสียงจากข้อความ

จุดใต้พยัญชนะตัดสระของตัวนั้นออก พยางค์จบที่ตัวอักษรนั้น หรือตัวอักษรนั้นควบไปกับตัวถัดไป

เรียกอีกอย่างว่า จุดใต้ตัวอักษร, วิราม

วงกลมเล็กเหนือตัวอักษรท้ายคำคือเสียงนาสิก ในการอ่านแบบไทยออกเสียงเป็น อัง และหนังสือสวดมนต์พิมพ์แบบนั้นในบรรทัดคำอ่าน

เรียกอีกอย่างว่า วงกลมเหนือตัวอักษร, นิคคหิต

พยัญชนะที่ไม่มีรูปสระอ่านด้วยเสียง อะ สั้น ภาษาไทยเขียนสระนั้นด้วย ะ หรือปล่อยให้เป็นไปตามคำปกติ บาลีไม่เขียนสระนี้เลย

เรียกอีกอย่างว่า สระอะลดรูป

เครื่องหมายแบบเก่าที่วางเหนือพยัญชนะตัวแรกของตัวควบ ยังพบในหนังสือพิมพ์เก่า การพิมพ์สมัยใหม่ใช้พินทุกับคำเดียวกัน เป็น พฺราหฺมณ

เรียกอีกอย่างว่า เครื่องหมายตัวควบ

บรรทัดที่หนังสือสวดมนต์พิมพ์ใต้ภาษาบาลี หนึ่งพยางค์ไทยต่อหนึ่งพยางค์บาลี เขียน ะ และ ั ครบ ทั้งสองบรรทัดคือคำเดียวกัน และอ่านได้ทั้งสองแบบ

เรียกอีกอย่างว่า บรรทัดคำอ่าน

บาลีและสันสกฤตไม่มีวรรณยุกต์ไทยทั้งสี่รูป วรรณยุกต์บนบรรทัดบทสวดเป็นสัญญาณว่าข้อความถูกเขียนใหม่เป็นภาษาไทยแล้ว

เรียกอีกอย่างว่า ไม่มีรูปวรรณยุกต์

บาลีมี ส ตัวเดียว สันสกฤตมี ศ และ ษ อยู่ข้างกัน คำที่มีตัวใดตัวหนึ่งจึงเป็นสันสกฤต

ตรงที่บาลีใช้ ฬ สันสกฤตใช้ ฑ คำไทย กีฬา และ กรีฑา มาจากคนละภาษา

เสียง ร หน้าพยัญชนะของสันสกฤตกลายเป็น รร ในการสะกดแบบไทย อย่างคำว่า ธรรม ส่วนรูปบาลีซ้อนพยัญชนะแทน เป็น ธมฺม

สระ ฤ ฤๅ ฦ ฦๅ เป็นของสันสกฤต บาลีไม่มีสระแบบนี้ และคำร่วมเชื้อสายของมันใช้ อิ หรือ อุ